اين جهت فرمود كه : بهترين لباس لباسى است كه ، بنده را از خدا غافل نكند و به ذكر و شكر نزديك كند . و لا يحملك فيها إلى العجب و الرّياء ، و التّزيّن و المفاخرة و الخيلاء ، فانّها من آفات الدّين و مورثة القسوة في القلب . و بهترين لباس ، لباسى است كه نكشاند به عجب و ريا ، و مقصود از او زينت نباشد . چرا كه كمال انسان و زينت او ، در حسن باطنى است و زينت روحانى ، نه جسمانى . و نيز مىبايد لباسى نباشد كه منجرّ به كبر و عجب شود . چه ، عجب و ريا و كبر ، مهلكات دين هستند و مخرّب آخرت . پس به حكم « خير الامور أوسطها » به لباسى كه نه در نهايت نعومت باشد و نه در غايت خشونت ، اكتفا بايد نمود . و به حكم : « خير اللباس البيض » ، اگر سفيد باشد بهتر . و همچنين در ساير ما يحتاج ، از مسكن و مركب و منكح نيز ، اختيار وسط اولى است . چنان كه حديث است كه : روزى حضرت امام عليه السّلام سوار استرى بود و فرمود كه : سوار اسب ، موجب عجب است و سوارى الاغ ، موجب خفّت ، و استر واسطه است ، و « خير الامور أوسطها » . و ممكن است كه مراد از « ريا » ، رياى مصطلح باشد ، يعنى : لباسى كه مظنّهء ريا باشد ، خوب نيست پوشيدن ، هر چند به قصد ريا نباشد . چرا كه ممكن است كه مردم در حقّ او بدگمان شوند و غيبت او كنند و مردم را به غيبت خود انداختن نيز بد است . فإذا لبست ثيابك ، فاذكر ستر الله عليك ذنوبك برحمته ، و البس باطنك بالصّدق ، كما ألبست ظاهرك بثوبك ، و ليكن باطنك في ستر الرّهبة ، و ظاهرك في ستر الطَّاعة . مىفرمايد كه : هر گاه مىپوشى بدن خود را به لباسى و عورت ظاهر خود را ، به لباس ظاهر پوشيده مىكنى ، از پوشانيدن عورت باطن ، كه ذنوب و گناهان است ، غافل مباش . و استغاثه كن به جناب احديّت كه چنان كه در دنيا به لطف و مرحمت خود ، ظاهر بدن تو را پوشيده و در ميان مردم رسوا نكرده ، در روز قيامت نيز